Mariondegroot.nl | Step the Mind | Portfolio | Kookhoek | Culture Clash | Marion in China |

Verhalen

Even een update (10 september 2007)

niks doen? niks voor mij (10 december 2006)

Keuzes keuzes ( 4 december 2006)

... of toch niet? (29 november 2006)

Einde Avontuur (26 november 2006)

where's Waldo (19 november 2006)

Visje zwemt weer (17 november 2006)

Nieuwe bezems vegen schoon (14 november 2006)

Stilte vanaf hier (10 november 2006)

Ik heb een appartement! ( 2 november 2006)

Ik ben er... chaos (27 oktober 2006)

herorientatie in Nederland (10 juli 2006)

Bijna naar huis: een terugblik ( 6 juli 2006)

Een trein vol Chinezen ( 2 juli 2006)

De sleutelhulp (29 juni 2006)

Chinglish (28 juni 2006)

man/vrouw continued (25 juni 2006)

Onverschillige Chinezen (22 juni 2006)

Beleefdheid (20 juni 2006)

Ietwat zwaar verhaal (17 juni 2006)

Ik heb van die dagen.... (16 juni 2006)

1e overwinning op de assistant prof! (15 juni 2006)

geld... en studentenhuizen (14 juni 2006)

Gewoon wat losse flarden (12 juni 2006)

Pilot! ( 8 juni 2006)

Tip: word hier niet ziek ( 6 juni 2006)

Wending lu ( 5 juni 2006)

Dit is ook China ( 4 juni 2006)

man/vrouw verhoudingen ( 1 juni 2006)

Zomaar wat opmerkingen... (31 mei 2006)

People's Square in de spits: check (30 mei 2006)

Mijn voordeel... (29 mei 2006)

Weer thuis in Shanghai (28 mei 2006)

Nog een nachtje slapen... (26 mei 2006)

Terug naar China (17 May 2006)

Normality restored ( 4 August 2005)

Thailand ( 6 July 2005)

Aan het reizen (11 June 2005)

bijna weg uit Shanghai (27 May 2005)

Verjaardag + feestje (15 May 2005)

Koninginnedag in Shanghai ( 1 May 2005)

Demonstratie tegen Japan (16 April 2005)

Designed in Japan, produced in China (13 April 2005)

Shanghai verandert snel... (11 April 2005)

Dikke westerling ( 7 April 2005)

No better, no worse, but different (22 March 2005)

Tripje naar Hangzhou (16 March 2005)

helemaal verhuisd enzo... ( 9 March 2005)

We hebben een appartement! (28 February 2005)

Beleefd zijn, chinese les, en... nederlanders! (24 February 2005)

Service (20 February 2005)

Chinezen en geld (18 February 2005)

onbeleefd? individualistisch? (14 February 2005)

nieuwjaar (12 February 2005)

tweede dag (6 February 2005)

Levend aangekomen (5 February 2005)

Heb je er al zin in? (30 January 2005)

Opdracht binnen (15 January 2005)

Reisplannen... (17 December 2004)

Ticket geboekt!! (29 November 2004)

Ticket boeken valt niet mee... (23 November 2004)

Visum opgehaald (16 November 2004)

Site online (14 november 2004)


Dagboek

Onverschillige Chinezen

22 juni 2006 - Een paar jaar geleden heb ik mezelf enkele doelen gesteld. Een was om voor m'n 40e 7 talen vloeiend te spreken (wordt aan gewerkt, moet geen punt zijn). De andere was om voor m'n 30e m'n eerste boek geschreven te hebben.

Ik heb het idee opgevat om een boek te gaan schrijven over de chinese cultuur, geanalyseerd en beschreven aan de hand van bestaande cultuurtheorieen, zoals die van Hofstede (de vijf cultuurdimensies Machtsafstand, Masculiniteit/Femininiteit (recht van de sterkste of bescherming van de zwakkere), Individualisme/Collectivisme, Lange termijn/Korte termijn orientatie, en Onzekerheidsvermijding). Ik plan het boek te schrijven vanuit de Nederlandse optiek (Amerikanen kijken er anders naar) gekeken naar de Chinese (of misschien wel alleen Shanghainese) cultuur. Misschien nog wat aanvullend onderzoek nodig (understatement), maar goed, ik heb nog een paar jaar. Het lijkt me reuzenuttig, vooral voor zakenlui. Bestaat het al? Kom maar op met de titels dan. Ik heb er vast wel wat aan toe te voegen.

Ondertussen probeer ik om me heen die vijf dimensies toe te passen. Zoals ik de vorige keer al zei, kunnen chinezen heel goed 'niet' reageren. Ze kunnen enorm onverschillig doen, wat op mij ongeinteresseerd overkomt. Net ook, ging ik eten in m'n favoriete restaurant om de hoek, daar kom ik zo'n drie keer per week. Als ik binnen kom, zegt er iemand van achteruit de winkel zuchtend 'welkom', op een manier dat je denkt, zo die heeft een zware dag gehad. Ik ga ergens zitten, en een serveerster komt met een verveeld gezicht naar me toe gesloft, en gooit de menukaart voor m'n neus. Ze blijft er bij staan kijken, tot ik m'n keuze gemaakt heb. Zonder te reageren loopt ze weg, en geeft de bestelling door aan de keuken. Ondertussen hangt er ongeveer vijf man personeel in het restaurant rond, de een onderuitgezakt op een stoel, de ander met het hoofd in de armen op tafel (een gastentafel wel te verstaan). Na een paar minuten (snel zijn ze wel!) komt er weer een serveerster met een bord eten naar me toe gesloft, en zonder me aan te kijken zet ze het neer, alsof ze een hond een bak voer voor zet. Als ik klaar ben, roep ik door het restaurant 'juffrouw, de rekening!' Terwijl ze naar me toegesloft komt, zegt ze wat het kost. Met dezelfde onverschilligheid neemt ze m'n geld aan, en als ze terug komt met m'n wisselgeld, legt ze dat op tafel, zodat ze niet verder hoeft te lopen. Ze zegt dan nog wel, '2 kuai terug'. Niets alsjeblieft dankjewel leuk dat je er was heeft het gesmaakt tot ziens.

Ik probeer het te begrijpen, maar ik kan het nog niet verklaren. Is het misschien typisch voor onze cultuur om 'gemaakt aardig' te zijn? Ik kan me namelijk heel goed voorstellen dat iemand die in een restaurant werkt, en er al een lange dag op heeft zitten, zich zo wil gedragen, maar dat doet ie niet. Misschien hebben ze die behoefte om zich aardiger voor te doen gewoon niet. In de USA zijn ze daar natuurlijk wel extreem in, met hun 'Hi, how are you? so nice to see you again.'. Maar hoe rijmt dat met het welbekende 'gezichtsverlies'? Verlies je je gezicht niet als je ongeinteresseerd bent? Of is het belangrijker om te doen zoals je je voelt, en daarmee dus oprechter te zijn?

Vandaag weer een onderzoek gehad op het platteland. Cindy leidt de discussie met de dorpsbewoners, en dat doet ze prima. Ze is heel scherp, en stelt vragen (althans, zo komt het op mij over, en zo doet ze ook als ik iets vertel in het engels). Maar de interviews met dorpsdokters doet Jackie, een beetje dikkige jongen, met standaard een teleurgestelde gezichtsuitdrukking. Als hij het interview doet, gaat ie vaak al 2 meter van de dorpsdokter af zitten, met z'n knieen de andere kant op gedraaid. Vaak zit ie onderuitgezakt op de stoel, en kijkt ie de dokter niet aan. Ik heb hem vandaag es voorgedaan hoe hij z'n interviews doet, en hoe ik wil dat hij het doet. Het tweede interview vandaag ging al een stuk beter! Hij zat ook op een krukje, kan ie lekker niet onderuitzakken. Misschien moet ik dat krukje er maar in houden...