Mariondegroot.nl | Step the Mind | Portfolio | Kookhoek | Culture Clash | Marion in China |
Je bent niet ingelogd

De sleutelhulp

Gepost door: chrystal
Gepost op: 29 juni 2006
Waardering: Er zijn nog geen waarderingen gegeven.
land: China


Vanochtend stond ik bij de lift, toen ik me bedacht dat ik nog wat vergeten was. Ik stak m'n sleutel weer in het slot, draaide die, maar net bij het laatste stukje wilde hij niet verder. Ik sjorde nog even, maar ik moest op tijd op de universiteit zijn, dus ik dacht, nouja, ik zie straks wel, misschien wil ie dan wel.

Om ongeveer half acht vanavond stond ik weer bij m'n deur. Hij wou nog steeds niet open. Bewaker er bij gehaald, en ook die kreeg hem niet open. Wacht maar, zei die, we bellen wel een mannetje.

Feitelijk had ik vorig jaar een soortgelijk probleem, en ook toen moest er een mannetje komen. Die pielde toen wat in het sleutelgat met wat ijzerdraadjes, en het slot was open. Maar goed, dat was m'n slaapkamerdeur.

Inderdaad kwam er binnen vijf minuten een mannetje op een brommer aangereden, met een gereedschapskist. Die ging het wel even fixen. Hij vroeg me in de lift naar m'n sleutel. Hij keek er naar, en in zijn ogen zag je de wanhoop. Dit wordt een lastige klus (mijn sleutel lijkt een beetje op een kruiskop schroevendraaier, dus met 4 randen met groefjes).

Hij sjorde aan het slot, pakte wat tools uit z'n kistje, pielde, rammelde, tikte, duwde, klopte, sloeg, trapte, stompte, beukte.. Maar geen beweging in te krijgen.

Wacht maar, zei die, ff wat andere tools halen, ben over 10 minuten terug.

Toen ie terug kwam had ie een koevoet, een boormachine en een verlengsnoer bij zich. Aan de bewaker vroeg ie een sleutel voor de elektriciteitskast, voor een stopcontact. Hij kreeg een bos met 20 sleutels, en de portier wees de goeie aan. Hij rammelde nog even aan mijn slot, en besloot toen op zoek te gaan naar een stopcontact. Hij pakte de grote sleutelbos, maar was natuurlijk al lang vergeten welke sleutel het was. Je snapt het al, in plaats van dat hij alle sleutels ging uitproberen, ging hij gewoon met z'n tools het slot open slopen.

Intussen stond ik daar op de gang, toe te kijken hoe een of andere chinees eerst aan mijn deur stond te klooien, en vervolgens aan een andere deur begon. Ik kon niet anders dan glimlachen. Ik had geen haast, en ik vond het wel grappig om te zien.

De elektriciteitskast bleek geen stopcontact te hebben. Nog even belde hij bij de buren aan, maar toen die niet open deden, probeerde hij het bij een andere elektriciteitskast, dit keer met sleutel. En dit keer wel met stopcontact.

Zelfs met boormachine bleek het geen makkelijke klus. Toen hij na het verwisselen van een boortje weer wilde beginnen met boren, zei ik, dat kan zo niet. Hij keek me vragend aan. Ik wees naar z'n stekker, en het stopcontact. Hij lachte. De stekker was losgeschoten.

We waren inmiddels minstens een uur verder. Na een hele tijd boren en wrikken kwam er eindelijk wat los. Dan nog moest er veel in het slot gepeuterd worden. En eindelijk, de verlossende klik.

Snel haalde ik voor de arme man een glaasje water, dat hij dankbaar achterover goot. M'n slot lag volledig uit elkaar. Ik dacht aan m'n trein, morgen, naar Nanjing, 's ochtends vroeg. Ik dacht, ja, leuk is dat, wanneer komen ze er een nieuw slot in zetten? Moet ik zeker weer een afspraak maken.

Maar de man haalde wat tools uit z'n koffertje, en verving binnen vijf minuten de nodige onderdelen. Ik kreeg 6 nieuwe sleutels in m'n handen gedrukt.

Half tien. Eindelijk kon ik gaan eten. Leve de 24-uurs economie! En ik weet nu ook hoe lastig het voor inbrekers is om hier binnen te komen...


Reacties:

Er zijn nog geen reacties

gerelateerde thema's

* China