Mariondegroot.nl | Step the Mind | Portfolio | Kookhoek | Culture Clash | Marion in China |
Je bent niet ingelogd

Een Thaise schooldag (artikel in Gemerts Nieuwsblad)

Gepost door: chrystal
Gepost op: 19 oktober 1999
Waardering: Er zijn nog geen waarderingen gegeven.
land: Thailand


Ik zit hier nu al drie maanden in Thailand. Door zo'n AFS jaar wordt de wereld zeker kleiner. Je realiseert je dat ook in een land als Thailand mensen leven en ook hun dagelijkse bezigheden hebben. Maar die bezigheden zijn wel wat anders dan thuis in Nederland. Dat is nou juist het leuke van zo'n jaar. Je ziet ook de "gewone" dingen die nooit op tv zullen komen.

Hier leer ik om als een echt Thais schoolmeisje te leven. 's Morgens sta ik om half zeven op. Eerst ga ik in de douche. Toevallig heeft mijn familie wel een douche met warm water (Op de meeste plaatsen is alleen koud water). Ik trek mijn schooluniform aan: een lange donkerlauwe plooirok, en een lichtblauwe blouse, met mijn naam erop. Mijn haar netjes in een staart. Dan is het tijd voor ontbijt: rijst.

Om half acht gaan we met de auto naar school, twee kilometer verderop. Om acht uur is de ochtendceremonie. Hierbij wordt het volkslied gezongen, de vlag gehesen en gezamenlijk gebeden. Twee-en-een-half duizend leerlingen, allemaal in schooluniform, allemaal zwart haar, jongens haar kort, meisjes halflang, staan met hun gezicht naar het podium.

Ongeveer om 8:20 begint de les, maar dat komt niet zo precies. De school is een betonnen gebouw, met veel ramen maar geen ruiten. Ik klim naar de derde verdieping. Daar is mijn klas. Natuurlijk trek ik eerst mijn schoolschoenen uit voor ik naar binnen ga. In het stoffige lokaal staan afgesleten houten bankjes met bijpassende kaarsrechte stoeltjes. Ik hang mijn schooltas aan mijn stoel (niet op de grond zetten!) en ga zitten. Mijn knieŽn komen tegen het veel te lage tafeltje aan. Als de leraar binnenkomt gaat iedereen naar z'n plaats. In mijn klas zitten alleen maar meisjes. Op het teken van een van de leerlingen doet iedereen de "wai" (met je handen tegen elkaar je hoofd buigen) en zegt "sawat dii ka" (goedendag). Elke les duurt 50 minuten, met vijf minuten pauze ertussen in. Aan het eind van de les doet iedereen weer de wai en zegt "khob khun ka" (dankuwel).

Om 12:00 is het tijd voor de lunch. In een muf hok, wat nog het meest op een stal lijkt, staan tafels met bankjes. Er zijn kraampjes met eten: rijst of noedels. Om kwart voor een begint de les weer.

Om half vier mogen we naar huis, niet eerder. Dan heb ik er zeven lesuren opzitten. Thuis eten we eerst even wat: rijst. Dan ga ik weer in de douche, dat moet twee keer per dag. Maar dat mag ook wel met dit weer. Ik ben blij als dat zweterige uniform uit mag. Ondanks de warmwatervoorziening neem ik een koude douche, om af te koelen. Om ongeveer half acht is het weer tijd voor eten: rijst. Om half negen is het tijd om te gaan slapen.

Zo ziet een normale schooldag voor een Thais meisje er dus uit. Zelf leer ik op school ook veel speciale dingen. Ik leer Thais dansen, maar dat ziet er niet uit. Ik ben veel groter en lomper dan die kleine fijngebouwde Thaise meisjes. Ook leer ik dingen als bloemenkransjes maken, bloemen snijden van fruit, handwerken en Thais koken. Natuurlijk leer ik ook de Thaise taal. Maar het leukste is Thaise muziek. Ik leer een Thais instrument bespelen; het heet "saw oe". Het lijkt een beetje op een viool, maar je zet hem op je been in plaats van in je nek en hij heeft maar twee snaren. Er zijn nog veel meer Thaise instrumenten die je kunt leren spelen. Op andere scholen kun je ook Thais boksen en zwaardvechten leren. Maar dat heeft mijn school niet. Het was vier jaar geleden nog een meisjesschool. Nu zitten er ook 500 jongens op.

Mijn familie is best rijk. Mijn vader is ingenieur, en dat betekent in Thailand dat je veel geld hebt. Mijn moeder is lerares. Ik heb twee oudere zusjes en een jongere. Thuis hebben we ook drie bedienden, die koken en het huishouden doen. Mijn moeder doet daar niks aan. Ik moet wel zelf mijn ondergoed wassen. Soms help ik wel met eten koken.

Het eten kopen we niet in de supermarkt. Daarvoor gaan we naar de markt. Tussen wat winkelgebouwen in is een verzamelplaats voor mensen die groenten, rijst, fruit, vlees, vis of wat dan ook te verkopen hebben. Het ziet er niet echt fris uit. De dieren zijn vaak nog te herkennen (het hoofd en de poten zitten er soms nog aan) en het stinkt er ontzettend. Sommige dieren leven nog, zoals kikkers, palingen, kreeften en schildpadden. Organen zijn net zo goed te koop als gewoon vlees. De bediende koopt dan wat bladeren (groenten) en een stuk varken. Op de weg naar huis komen we soms nog een olifant tegen. Voor een gulden mag je die dan trossen bananen voeren. Als dank speelt de olifant nog een liedje op zijn mondharmonica.

Dit jaar in Thailand leert me over de verschillen in de wereld, over hoe mensen hier aan de andere kant leven. Ik leer een heel nieuwe taal, het Thais, en leer veel nieuwe mensen kennen, van over de hele wereld. Maar ook leer ik hoe rijk ik ben in Nederland en hoe goed ik het thuis heb. Waar je ook heen gaat met AFS, het is altijd een unieke eenmalige ervaring, waar je nooit weer de kans voor zult krijgen. Als toerist zul je veel mooie dingen kunnen zien, maar je zult niet zien hoe mensen werkelijk leven. Met AFS leef je het zelf.


Reacties:

Er zijn nog geen reacties

gerelateerde uitleg

* AFS

gerelateerde thema's

* Thailand