Mariondegroot.nl | Step the Mind | Portfolio | Kookhoek | Culture Clash | Marion in China |
Je bent niet ingelogd

Tegenstellingen

Gepost door: chrystal
Gepost op: 29 januari 2000
Waardering: Er zijn nog geen waarderingen gegeven.
land: Thailand


Dinsdag
Vandaag na school vroeg mín moeder of ik haar even wilde helpen. Ze is lerares op mijn school. Ze had wat nakijkwerk te doen. Ik dacht, ach, ik kan wel helpen, ik heb toch niks te doen. Nou, ik heb dus al het werk alleen zitten doen. Mín moeder zat te eten en tv te kijken. Ik mag het natuurlijk niet zeggen, maar ze is best lui. Ze doet werkelijk niks aan het huishouden. We hebben drie servants die koken, wassen, strijken, poetsen, afwassenÖ En mín moeder zit, eet, slaapt, kijkt tv en gaat af en toe naar school. Nou heeft ze wel een beetje een slechte gezondheid, en moet ze het rustig aan doen van de dokter. Maar volgens mij overdrijft ze een beetje. Ik heb haar nog nooit zien opstaan om een glas water voor zichzelf te gaan pakken. Maar goed dat ze geen nederlands kan lezenÖ

Donderdag
Vandaag heb ik een hele tijd in de keuken gezeten bij de servants. Dat was wel gezellig. Ik moest wel thais met ze praten want ze spreken geen van allen engels. Ze hebben niet veel opleiding gehad en zullen de rest van hun leven wel niks anders doen dan voor rijke mensen zorgen. Dat lijkt me wel een vreemd levensbeeld. In Nederland kan eigenlijk bijna iedereen worden wat hij wil. Maar hier, als je geld hebt ga je naar de universiteit, als je geen geld hebt hou je na de derde klas middelbare school op (tot zover is het hier verplicht). En als je arm bent, moet je respect hebben voor de rijkere mensen. Rijke mensen nemen vooral, arme mensen geven. De arme mensen werken het hardst. En als je arm bent, zullen je nakomelingen ook arm zijn. In Nederland is het gelukkig wel even anders.

Vrijdag
Een keer even een vrije dag. Vandaag ben ik met mijn oudste zusje (22) en de jongste servant (33) achter ons huis naar de buffels in het veld gewandeld. Wat een verschil zeg! Ik was nog nooit achter ons huis geweest. Achter onze hoge witte muur staan hutjes die je nauwelijks huizen kunt noemen. Aan elkaar getimmerd van afvalhout. Daarvoor spelende kinderen, spelend met wat ze maar vinden. Boven de muur is nog net het blauwe dak van ons huis, dat nu een kasteel lijkt, zichtbaar. Maar de mensen in de kleine huisjes lijken er niet minder gelukkig op. Ze lachen me vriendelijk toe als ze me zien (hallo, westerling). De kinderen kijken me verbaasd aan. Zo vaak zien ze geen westerlingen. Ik moet toch nog es terug gaan om fotoís te makenÖ


Reacties:

Er zijn nog geen reacties

gerelateerde thema's

* Thailand