Mariondegroot.nl | Step the Mind | Portfolio | Kookhoek | Culture Clash | Marion in China |
Je bent niet ingelogd

Traditie

Gepost door: chrystal
Gepost op: 5 februari 2000
Waardering: Er zijn nog geen waarderingen gegeven.
land: Thailand


Maandag
Weer een vrije dag. Mín zusje hoefde niet naar haar werk in Kalasin. Ze heeft net de universiteit afgemaakt en werkt nu in het ziekenhuis. Klinkt best goed he? Ja, maar universiteit is hier wel iets anders dan bij ons. In Nederland gaan er maar weinig mensen naar de universiteit, en het is ook niet slecht als je niet gaat. Maar hier, als je geld hebt, moet je naar de universiteit van je ouders. Dat is meer een statussymbool. Ze is eigenlijk niet zo slim. Mín vader zei (niet helemaal serieus) dat hij haar naar een universiteit in Nederland zou sturen, zodat ze daar verder kon studeren en engels kon oefenen. Nou, in de eerste plaats spreken ze in Nederland geen engels, en in de tweede plaats geloof ik nooit dat zij een Nederlandse univeriteit aan kan. Maar dat laatste zei ik natuurlijk niet. Dat is Thais. Denken maar niet zeggen.

Dinsdag
Nog steeds vrij. Daar kom ik meestal pas Ďs morgens vroeg achter. Heerlijk, die Thaise spontaniteit. Tot op het moment dat je iets doet, weet je niet wat je gaat doen. Misschien weten zij het wel, maar vertellen ze het mij niet. Ach, zo erg is het niet. Alleen wel lastig als ze zeggen dat je plotseling klaar moet zijn om weg te gaan. Maar te laat komen in Thailand kan toch niet. Al kom je een uur na de afgesproken tijd, dat is nog best op tijd. Dat is ooit ook wel fijn. Ik besef nu wel hoe gehaast we in Nederland leven. Ik zeg steeds vaker tegen mezelf, rustig maar, tijd genoeg. En eigenlijk maakt het ook niets uit op welk moment je iets doet. Maar probeer dat de Nederlandse maatschappij maar es duidelijk te maken, of bijvoorbeeld je leraar op schoolÖ

Woensdag
Vandaag zat mín zusje de hele tijd met haar pop te praten. Ze is 22, maar ze praat nog steeds met haar grote knuffelkonijn. Hij, sorry, zij, heet loek om, wat snoepje betekent. Ze praat er tegen alsof het echt haar vriendin is. Ik heb eigenlijk nog nooit andere, echte vrienden van dír gezien. Hier zijn mensen nogal lang kind. Door hun ouders worden ze zo lang mogelijk jong gehouden. Ze leren absoluut niet voor zichzelf te zorgen. En in Thailand moet je altijd naar mensen die ouder zijn luisteren. Tegen je ouders valt dus niks in te brengen. Grootouders zijn het ergste. Die zijn niet van deze tijd, maar toch moet je naar ze luisteren. Je bent dus kind zolang je ouders leven. En daarna is er niemand meer om je op te voeden. Deze traditie belemmert de vooruitgang, die dit land misschien toch wel nodig heeft.

Zaterdag
Vandaag me gerealiseerd dat ik toch al over de helft ben. Ik moet al bijna terug naar huis! Eerst klonk tien maanden best lang, maar nu denk ik, het is best kort. Een maand is niks meer voor mij. Ik zit hier nu al zoín 6 maanden. Toch lijkt het een paar weken. Ik ben nu al bang dat ik niet meer de tijd zal hebben om alles te doen wat ik nog wilde doen. Ach, als ik weer terug ben zal ik echt wel blij zijn dat ik weer gewoon een boterham met kaas kan eten, en weer gewoon mín fiets kan pakken om even naar de winkel te gaan. Maar ik zal dan voorlopig geen hete papayasalade met plakrijst en gegrilde kip meer eten. En natuurlijk zal ik mín familie en vrienden hier missen. Nou, kom, opschieten. Er is nog een boel te doen!!!!


Reacties:

Er zijn nog geen reacties

gerelateerde thema's

* Thailand